Agenda Artikelen Zoeken Contact Partners Auteurs
 
0
filters actief
Kaart weergeven
 
Alle items weergeven
Agenda
advies aan de jonge kunstenaar
Agenda
AiR
Art&Music
Blog
Expositie
Interview
Openbare ruimte
Opinie
Praktijk
Publicatie
Recensie
Snacks
Uit de archieven
Video
WKDNX
XTRA
Created with Sketch.

ik zie de grond

ik zie vertrouwelijke lichamen en rollende banden. ik zie krekels die de voetsporen voor mij volgen terwijl ze ze niet zien kunnen. ik vertrouw op de lichamen. ze verstaan me niet en daarom zijn ze te vertrouwen. ze praten niet verder. iedere keer dat ik iemand voel lopen veranderd de band in een roestig verlangen naar hoe de afwas klinkt. ik word ergens vanaf gegooid. de kriebel in mijn neus verraadt hoeveel er eigenlijk voltrokken wordt. de wind verplaatst ons. geeft plaats aan degene die nu in mijn huist. het is precies dat huis waar de afwas klonk. het stonk niet. we zitten samen en verraden geen van allen. de lichamen verdorren in het blikveld van de deur die open zwaait. zoals je niet zwaaide, niet eens keek toen je langs me liep. toen je voet langs de mijne vluchtte en vervolgens een schroeiende plek achter liet. het zijn de rollende banden nog altijd. er springt een krekel op mijn middelste teen van mijn rechter voet. de nagel is afgescheurd toen ik onder water tegen een kei stootte. een kleine. even dacht ik dat het zou gebeuren en dat een lichaam uit twee lichamen zou bestaan. maar de deur klapte dicht en piepte minder omdat er olie tussen het scharnier gewrongen werd. wringen, gisteren wrong ik de doek uit. de doek waar ik je voetstappen mee weg dweilde van het zeil. ik had geen zin in jouw achtergelatene. het doet me te veel denken aan jouw lichaam. aan je huid continu tegen de mijne om de prikkeling te behouden. en dan doel ik niet op de prikkels die in mijn neus blijven hangen. ik doel op het niet te stoppen kippenvel. zoals ook ontstaat wanneer de wind zich langs ons verplaatsen kan. we ruisen mee, onze oren onhoorbaar vergeten. ze suizen. het enige dat ik nog kan horen is het suizen van de woorden die je achterliet. dat is het enige dat je achter liet toen je gehaast vertrok. en zei “tot gauw”. tot gauw betekent steeds minder. tot gauw betekent in dit geval twee weken toen de avond ons verlangen had ingehaald. twee weken wordt vast drie. of iets ertussenin. zoals wij tussen tijd in bestaan en de wind ons verbindt. de wind verbindt jou aan mij en mij aan jou terwijl we onverbonden zijn. we zijn niet verbonden aan de ander, maar zelfs niet met de rest. ik vraag me af hoe het klinkt als jij de afwas doet. al weet ik dat, maar heb ik het nooit vastgelegd. ik heb jou zelden vastgelegd. omdat het alleen in los bestaat en er geen verlangen is naar vast. behalve dat vast een los gegeven is. want hoe vaster het geven, hoe losser de verandering verstoord wordt. waar je bent weet ik niet. het is alleen al dat verlangen naar je roest. en de kippenvel die jij me begeven hebt. en waar je onverstoord mee door zult gaan. dat weet jij ook. de lichamen verstoren niettemin de banden. de banden verplaatsen lichamen. zoals de wind langs de banden en het lichaam raast. raas verder, wring je in een zijn dat niet bestaat en waar vragen over komen. soms ben je op zoek naar antwoorden waarvan je de vragen nog niet stelde. ik stel jou uit. ik vertel je alles wat begrip omarmt, omdat jij het enige bent wat ik vol grip aanschouw. vol van jou en van de afstand die alleen de wind overbruggen kon. tot je verstomd. en je verhalen in je broekzak steeds en ergens opslaat in je hoofd. het steeds maar meer en steeds maar verder. het blijkt een vooraanzicht van al wat werkt. geweest in wie we waren, gevonden in het komende dwalen.


 
Auteur:
Puck Kroon

Breda, Nederland

Puck Kroon (1996) is student beeldende kunst en woonachtig in Breda, NL. Door middel van haar autonome manier van de wereld bekijken probeert ze de wereld om ons heen op een poëtische manier te benaderen en te bevragen. Dit doet ze door middel van kwetsbaar, fragiel en tegelijkertijd sterk en eerlijk beeld te creëren.
Haar beelden en teksten zijn een overlading van fragmenten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en aan de andere kant ver uit elkaar staan. Ze legt verbindingen die niet direct te begrijpen zijn. Daarmee laat ze de lezer (van het beeld) nadenken. Ze hangt ergens tussenin. Tussen beeld en taal, tussen object en subject en tussen reis en bestemming. Ze is onderweg.

 
beeldpoëzie:
terwijl ik vergat
de straat over gestoken ik verschiet nog steeds van kleur als ik bedenk dat ik zonder ogen open de mogelijkheden zonder meer...
Door: Puck Kroon
 
beeldpoëzie:
wat de vuilnis
het leek zo opgeruimd staat netjes en toch zag ik een nieuwe kans bestaan te ontdekken wat de vuilnis meebracht langs de ...
Door: Puck Kroon
 
tijdvangst:
waar we beginnen
waar we beginnen waar het verwarring brengt en ik geen angst meer ken terwijl de rust verdwenen is   mijn hoof...
Door: Puck Kroon