Agenda Artikelen Zoeken Contact Partners Auteurs
 
0
filters actief
Kaart weergeven
 
Alle items weergeven
Agenda
advies aan de jonge kunstenaar
Agenda
AiR
Art&Music
Blog
Expositie
Interview
Openbare ruimte
Opinie
Praktijk
Publicatie
Recensie
Snacks
Uit de archieven
Video
WKDNX
XTRA
Created with Sketch.

Je bent (niet goed/goed) genoeg

Elk jaar studeren er kunstenaars en vormgevers af. Je kunt afstuderen met een 6 of een 9 en in sommige gevallen een 10. Maar wat stellen die cijfers aan het eind van de dag in je loopbaan voor? Misschien deed je precies waar je zelf zin in had en vonden je leraren dat helemaal te gek. Of ging je juist het werk maken wat zeker bij een docent in de smaal viel en was je zo goed in het uiten van je gedachten in woord en geschrift dat ze precies je gedachtegang konden volgen. Sommigen waren misschien zo slim om te misleiden, maar misleidde je de docent, of jezelf? Dan is er nog de groep mensen die hun hart echt volgen en iets ontdekken wat misschien niet binnen de academie past, maar waar je vele jaren later juist profijt van hebt. En dan bestaat ook nog de kans dat ik het als schrijver van dit bericht allemaal mis heb.

Ik ben Maurice Nuiten, heb mijn MFA behaald en, zoals ik in eerder schreef, zo trots als een aap met zeven lullen, sta ik nu hier in de “echte wereld” met de daarbij horende zorgen. Zevenentwintig jaar, met leuke vrienden en mijn familie zo gefilterd dat ik alleen een superhecht contact heb met de mensen waar ik daadwerkelijk iets mee heb. Ik heb exposities, ik mag schrijven voor Witte Rook, organiseer exposities met zeer getalenteerde mensen en wordt gevraagd als gastcurator bij weer een andere instelling. Mijn leven zou geweldig moeten zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeer dankbaar voor wat ik mag en kan doen, niet alleen voor mijzelf maar ook voor anderen, maar daardoor schiet natuurlijk mijn eigen praktijk als kunstenaar er weleens bij in. Ik zou graag mijn parttime baan opzeggen en die tijd aan mijzelf te besteden als kunstenaar, maar goed, de vaste lasten gaan door.
Ik heb dus mijn expo’s, in Amsterdam, Breda, mag in maart naar Zweden en heb een leuk leven en toch blijft de vraag steken: ben ik wel goed genoeg? Vooral als ik kijk naar wat ik momenteel zie in musea of wat simpelweg op social media staat met ontelbare likes.

Vraag jij je zelf weleens af ‘Ben ik als kunstenaar/designer wel goed genoeg?’.
Dit was de vraag die ik stelde op mijn Facebookpagina, over contradictie gesproken, aan mijn kunstenaar- en designer vrienden. Vrij wel elke reactie was, nee ik voel mij nooit goed genoeg, op één reactie na. Ze vertelde mij: ”zolang je goed genoeg bent voor jezelf, dan ben je dat ook voor anderen.”.
Maar wat is goed genoeg? Goed en fout zijn begrippen die door onze maatschappij in het leven geroepen zijn. Toch ondervinden we allemaal problemen of moeilijkheden. Al zijn deze relatief als je kijkt naar de honger in Afrika, wij hebben luxeproblemen die overbodig lijken te zijn. Maar een probleem is een probleem, dat blijft hetzelfde, toch?

Is het een volksziekte, de burn-out door het leven wat we leiden?
Onze generatie (twintigers) is nog nooit zo vrij en gelukkig geweest en toch is iedereen bang. Tegelijkertijd zijn er nog nooit zoveel mogelijkheden geweest: als ik morgen naar het buitenland wil, kan ik morgen naar het buitenland. Dat is ook een enge gedachte: we mogen alles, er is geen kader, en als het niet lukt is het je eigen schuld, want je had andere keuzes kunnen maken. De mogelijkheden zijn er dus waarom zou je iets niet kunnen?

Hebben we nog wel reële dromen? Aan dromen zitten geen grenzen, maar wat als je ze niet kunt uitvoeren? En dat enkel om de reden dat we ze niet concreet kunnen maken, of omdat er zoveel mogelijkheden zijn dat we geen keuze kunnen maken, wat ons vervolgens weer bang maakt. We kunnen weten wat we willen, dit is mijn medium en dit is waar ik voor sta, dit is wat ik wil, maar we kunnen we ons niet meer bedenken. Dit is wat we doen, maar zou het daardoor makkelijker worden of verdwijnen we zo in onze onbegrensde mogelijkheden? Zien we een “downfall” tegemoet en verlangen we stiekem weer naar de duidelijkheid die we als kind hadden, de rust, reinheid en regelmaat? Waar verlangen we nou eigenlijk écht naar?


 
Auteur:
Maurice Nuiten

Breda, Nederland

We are doomed for freedom but freedom comes with responsibility.

So here we are, here and now, but now is already over. It’s over the moment that you think about it. It is already part of the past, but the past cannot be changed, and the only thing we have left is the future. Words that I have spoken cannot be undone, just like my past actions, they have been done. Irreversible. Even when we stand still we are still moving. There is no way to stop this, but we can capture it, to save it at least for the time being.

But why are we here? Always looking for the ultimate question that leads to the fact that you are never here. Not really. This inconvenience comes with life and life comes with love and loss, social pressure and expectations. We can always keep up the appearance that we are settled, play pretend that everything is fine.Never knowing what is going to happen next, being everything and simultaneously nothing, but mostly just restless. Living in a haze, trying to forget and escape reality.

With lensbased-media I capture my search, and be aware of the responsibility that freedom gives us in this absurd world with all its contradictions. My own life and everyday environment helps me to form the foundation of my work. Exploring the gray area between photography, film and performance, in which I involve text and installation.

 
praktijk:
Advies aan de jonge kunstenaar #11
Welkom in het ‘echte’ leven.  Daar sta je dan, afgestudeerd en met meerdere diploma’s op zak. Begonnen op het vmbo, door...
 
WKNDX:
Anna Püschel about Layers of Reality
My name is Anna, I am a visual artist working with photography. Layers of Reality is a project about perception. I am fascinated b...
 
publicatie:
Art doesn’t earn money, Art only burns money
Acht verhalen over hoe geld een rol speelt in de levens van Alex uit New Orleans die zijn levensstijl zo aanpaste dat hij niet vee...