Agenda Artikelen Zoeken Contact Partners Auteurs
 
0
filters actief
Kaart weergeven
 
Alle items weergeven
Agenda
advies aan de jonge kunstenaar
Agenda
AiR
Art&Music
Blog
Expositie
Interview
Openbare ruimte
Opinie
Praktijk
Publicatie
Recensie
Snacks
Uit de archieven
Video
WKDNX
XTRA
Created with Sketch.

Destination Unknown #3

De afgelopen maanden mocht ik als kunstenaar deelnemen aan Destination Unknown 2017. De werkperiode, samen met zeven andere kunstenaars, eindigde in een expositie. Naar aanleiding van dit project besloot ik in gesprek te gaan met mijn collega’s en hun input te verwerken in een serie artikelen. Vandaag deel 3.

Wat is een huis? Een huis is een omgeving, bestaande uit een of meerdere ruimtes, waarin je jezelf kunt terugtrekken. Een huis kan een thuis worden, een plek waar je alleen kunt zijn, waar je vrij bent van de ogen van anderen. Thuis is een extra laag huid tussen jou en de wereld. Het verbergen en tonen, het anoniem zijn en het persoonlijke wisselen elkaar af.

Terwijl ik nog met een vorig project bezig was vond ik onder de tafel een papiertje waarop stond ‘Destination Unknown’. Mijn gedachten gingen meteen op reis, een combinatie van alle leegstaande panden die ik eerder had gezien vormde de wereld waarin die reis plaatsvond. In mijn notitieboekje verscheen een rijtje met plannen, wat zou ik tegenkomen in die nieuwe wereld? Cirkels van tijdelijkheid, verzamelde materialen, licht, vloerbedekking als canvas, werk maken terwijl ik onderweg ben van en naar Maastricht, waar de werkperiode plaats zou gaan vinden. Daar ontmoette ik Ben Weir en Marina Višić.

 

[To cut off their] Tongues, [2017] cast resin, 190x990x60mm

Ben Weir – [To cut off their] Tongues, [2017] cast resin, 190x990x60mm

De onderstaande teksten zijn de reacties die zij mij gaven als antwoord op diverse vragen:
Wat heeft het deelnemen aan DU jouw als kunstenaar opgeleverd?
Hebben je mede deelnemers van DU invloed op jouw werk wat je hier creëert?
Wat is de rol van de locatie in het werk dat je hier maakt?
Is je aanpak van het maken van werk veranderd omdat je niet in een white-cube werkt?, Zo ja, hoe?
Kan kunst bestaan buiten de kunstcontext?
Hoe denk je over ‘maatschappelijke relevantie’ binnen de kunst/dit project?

Als eerste het woord aan Ben Weir, afgestudeerd als architect aan de academie in Belfast, Ierland. Hij kwam voor de residency periode twee maanden naar Nederland, en heeft zich ondanks het feit dat hij geen Nederlands spreekt binnen korte tijd meer dan verstaanbaar weten te maken. Zijn bijdrage volgt hieronder in het Engels.

Ben Weir - Un/bury [2017] photo print, softwood frame, 1290x650x1500mm

Ben Weir – Un/bury [2017] photo print, softwood frame, 1290x650x1500mm

All of Ben Weirs’ work is developed in response to pre-existing physical conditions, be it a room, an object, an urban situation. During Destination Unknown, he sees the houses as participants. They are telling him what to make.

‘’The site-specific work that I produce is therefore not just reacting physically to space and material but also attempting to understand or comment on its history, meaning, relevance etc. When I make work for a gallery context, the work is still primarily based on physical locations that exist elsewhere, and so the work then has to describe in some sense the underlying conditions of that particular location, recontextualised. In the white-cube format, people treat the work much differently. One can expect people to read the work as if it is a text. In that case my work is often much more research based. I think during this residency it has allowed my work to become much more reactionary.’’

When asked if art can exist outside of ‘the art context’, Ben replied: ”This depends heavily on the definition of art context. I would really love to be able to say yes, but I believe it’s a complex thing to do with semantics. Art can certainly exist anywhere, yes, a gallery or museum, a street corner, underwater, cyberspace, anywhere or nowhere in particular. It also does not have to be made with the intention of being art. However, if something is seen by someone to be art, then that recontextualises that situation into an ‘art context’ purely on the analytical method of looking/reading you are imposing on to the context.”

To conclude he told me about the benefits of participating in Destination Unknown. ‘‘Of course it’s always good to be granted time and space to work on one’s own ideas and processes, but I think the benefits are much wider than that. It has been about learning and reacting quickly to a new situation, learning from the city and the participants, making links and connections, growing and broadening my portfolio. Often the kind of things that you only find out how influential they were to you when looking in hindsight.’’

Werk van Marina Višić tijdens Destination Unknown 2017

Werk van Marina Višić tijdens Destination Unknown 2017

‘’Zodra je iets als kunst bestempelt heb je het al in de kunstcontext geplaatst’’ stelt Marina Višić. Ze refereert hierbij aan het bekende verhaal met de vallende boom.

Marina’s werk speelt met het idee van het sublieme en de eigenschappen van materialen in een bewegend beeld. Het benoemen van een maatschappelijke relevantie binnen de kunst ziet zij als een werkwijze, die zeker geen voorwaarde is voor het bestaansrecht van een kunstwerk. Voor bepaalde kunstenaars is dit wel deel van het proces, dat zich doorzet in het eindwerk. Voor haarzelf speelt dit geen grote rol. Zij neemt vooral de architectuur van het huis mee in haar werk, niet zo zeer de omgeving en de buurt.

‘’DU gaf mij de mogelijkheid om mijn werk in een alternatieve omgeving te plaatsen, buiten de white cube.’’ Hierdoor voelde zij minder aanzien voor de ruimte. ‘’ Alles mag worden aangetast, bewerkt, zelfs kapot. Hierdoor ga je vrijer te werk. In mijn geval gaat het natuurlijk om videowerk, maar zelfs DAAROP heeft het een positief effect’’.

 

 


 
Auteur:
Jorieke Rottier

Henri Jonaslaan, Maastricht, Nederland

Onderweg is een serie artikelen over kunstenaars, begrippen en onderwerpen waarmee ik kennis maak binnen mijn praktijk als beeldend kunstenaar. Elk artikel is een korte, subjectieve introductie.

___

Vanaf juli tot en met september werkten acht kunstenaars in drie woningen die op nominatie staan gesloopt te worden. In de Maastrichtse wijk Caberg ontmoetten ze elkaar om, zoals Hester van Tongerloo (organisatie) het formuleert: ‘Het gebouw een laaste eer te bewijzen door erin te werken’.

De werkperiode van twee maanden werden afgesloten met een expositie in het weekend van 8-10 september 2017.
De deelnemers zijn:

Ben Weir
Jorieke Rottier
Linda Lenssen
Flo van der Waa
Dina Dressen
Marina Višić
Wendy Nouse
Arek Laskowski

 
onderweg:
Destination Unknown #1: een laatste eerbetoon
De afgelopen maanden mocht ik als kunstenaar deelnemen aan Destination Unknown 2017. De werkperiode, samen met zeven andere kunste...
 
onderweg:
Destination Unknown #2: Project, deelnemers, kunst?
De afgelopen maanden mocht ik als kunstenaar deelnemen aan Destination Unknown 2017. De werkperiode, samen met zeven  andere kuns...
 
onderweg:
Gedachten over appropiatie
In deze tekst bespreek ik kort het werk van verschillende kunstenaars vanuit de begrippen readymade, appropiatie en objet-trouvé...